چهارشنبه, خرداد 03, 1396

راسته ی گوشت خواران

این راسته شامل پستاندارانی با جثه و شکل های مختلف است. از راسوی 25 گرمی تا خرس قهوه ای 250 کیلویی را در بر می گیرد (زیرگونه خرس قهوه ای به نام گریزلی که در آلاسکا زندگی می کند 780 کیلوگرم وزن دارد). غذای اصلی اکثر آنها را گوش تشکیل می دهد، ولی برخی مانند خرس ها همه چیز خوارند و قسمت اعظم غذای آنها از مواد گیاهی است (پاندای غول پیکر از گیاه خیزران تغذیه می کند). دندان های گوشت خواران مهم ترین اسلحه آنها است که برای گرفتن طعمه و بریدن گوشت تغییر شکل یافته است، دندان های هر طرف آرواره شامل سه دندان پیشین، یک دندان نیش بسیار بلند و مخروطی شکل است. دندان های پیش آسیا و آسیا با تعداد متفاوت است، حداقل یکی از این دندان ها که گوشت بُر (کارناسیال) نامیده می شوند برای بریدن گوشت تغییراتی یافته و به صورت تیغه مانند درآمده است. این دندان ها در گربه سانان که رژیم غذایی آنها بیشتر گوشت است تغییر زیادتری یافته، ولی در راسته ی گوشت خواران حیوانات همه چیز خوار نظیر خرس پهن تر است.
در فک بالای گوشت خواران، بین دندان های پیشین و نیش فاصله ای وجود دارد که در موقع بسته شدن دهان دندان های نیش فک پایین در آن جای می گیرند. فک پایین فقط در جهت بالا به پایین حرکت می کند. به همین علت گوشت خواران قادر به جویدن کامل غذا نیستند و آن را می بلعند. (خرس ها و راکون ها مستثنی هستند). به دلیل سهل الهضم بودن گوشت، اکثر گوشت خواران معده ساده ای دارند و روده کورشان کوچک است. برخی از گوشت خواران مانند سگ سانان و گربه سانان پنجه رو هستند ولی عده ای دیگر نظیر خرس ها کف رو بوده و مانند انسان پاشنه پاها را روی زمین می گذارند.
به علت این که گوشت خواران تا نزدیک زایمان باید تحرک و چالاکی لازم را برای شکار حیوانات داشته باشند بنابراین مدت آبستنی در اکثر آنها بسیار کوتاه است، بچه ها غالباً در زمان تولد نارس، کور و بی دفاع هستند. ولی به صورت جدی توسط مادر و در برخی (نظیر شیرها) با همکاری پدر، مراقبت و محافظت می شوند. میزان مرگ و میر در بین بچه ها بسیار بالا است و غالباً فقط یک بچه به حیات خود ادامه می دهد.
اکثر گوشت خواران زندگی مخفی و شبانه دارند. در گوشت خوارانی نظیر گربه سانان که استتار امری حیاتی است پوست بدن از خال ها و نوارها پوشیده شده است.
گوشت خواران معمولاً به صورت انفرادی زندگی می کنند. تعداد آنها نسبت به طعمه هایشان بسیار کم است، بنابراین مشاهده مستقیم آنها بسیار مشکل است. برای آگاهی از وجود آنها مطالعه ردپاها، فضولات و باقیمانده های غذا بسیار مفید است. همچنین در مناطقی که تردد اتومبیل میسر باشد می توان با استفاده از چراغ اتومبیل و یا چراغ قوه های قوی در طول شب آنها را مشاهده کرد. این امکان در شب های تاریک و بدون نور ماه که درخشش چشم های آنها از فاصله های دور قابل رؤیت است، افزایش می یابد. استفاده از دوربین های تله ای و نصب دستگاه های ردیاب بر روی گوشت خواران که به تازگی در پروژه حفاظت از یوز آسیایی مورد استفاده قرار گرفته است می تواند در مطالعه آنها بسیار مؤثر واقع شود.
از راسته گوشت خواران تاکنون 8 خانواده و 31 گونه در ایران شناسایی شده است. (دو گونه آنها منقرض گردیده اند).